Blogger news


●• ѕoвre мι •●

Mi foto
Pravia, Asturias, Spain
ѕιмpleмenтe ѕoy yo мιѕмa ... No eѕpereѕ nada de мí y no тe decepcιonaré.™

Pιѕando fuerte ... con ѕabor dulce y brιѕa freѕca ...

jueves, 20 de mayo de 2010

Pensando ....



Pensando… pensando en mi vida, en mis días pasados y olvidados, en los días en que pensaba en hacerme escritora (en clase mi profesora alababa mis redacciones, supongo que estarían algo por encima al nivel de mi edad, pero una vez creces te infecta un virus el de la idiotización, unos lo superan mientras que otros no). Yo mismo destruí mis posibilidades o mejor dicho mis aspiraciones por culpa de esa enfermedad o por otra llamada pereza (que nos afecta a todos,a ti también).
La vida te obliga como mínimo a superar la segunda, (me permitiréis llamar a los infectados por la idiotización “idiotas” pero ajenos a su voluntad) los “idiotas” también pueden triunfar, podría dar ejemplos pero paso de hacerlo.
Yo creo haber superado ambas, una de ellas a la fuerza (¿adivináis cual? ¡Pues no!) Y aquí estoy intentando darles forma, de mi imaginación a esta blog. ¿Y tú te atreves a superarlas? No te he dicho una cosa hay muchas más infecciones hipocresía, soberbia, egoísmo… Pero no todas son malas, al contrario según el objetivo que persigas, puede ser beneficiosas .Como he dicho según lo que persigas o esperes de la vida. He aprendido mucho, sufrido y vivido y hoy por hoy puedo decir que mi nivel de idiotización puede que sea muy similar al de antaño, es algo que forma parte de mi carácter, pero he aprendido a que de lo malo siempre puedes sacar algo bueno y hoy por hoy puedo hablar de muchas cosas buenas que me han pasado y mirar al futuro de todo lo que he aprendido de todo lo malo que han cargado mis espaldas, mi cabeza y mi corazón.
Muchos besitos como siempre a mis niñas (vale de niñas ya tienen poco .... jejeje), Angy, Kami, María, Euge, Sonia, Lourdes y Yami (Olguita) (guapaaaa, menos mal que tenemos el facebook, jajaja, seguimos en contacto por ahí ...) A mis niños, Miguel, Pau, Maty (que estás desaparecido desde que tienes novia eh !!!) ... Y con gran alegría el reencuentro con mis amigas de la infancia Marta, Cris y Carol, en especial de Marta que pasamos tantos años juntas al igual que me pasó con Sonia a las que no os olvido y llevo con gran alegría que no os olvidárais de mi en todos estos años. (ya nos llamamos guapas !!!)


Margot_MooN

miércoles, 19 de mayo de 2010

Recuerdos ....

De nuevo buscando entre cajas y cajones, un poco de orden y tranquilidad, encontré esta carta que escribí hace ya varios años; he recordado aquellos comienzos, he sentido de nuevo todos mis sentimientos a flor de piel, y por ello hoy quiero volver a compartirla, quiero volver a vivirla y sentirme con esa ilusión de antaño que nunca debí de perder, esa ilusión, esa magia, ese amor, que unió dos corazones en uno solo, ese amor que me hizo sentir mujer. 

"Hoy estoy aquí para acompañarte y ofrecerte mi compañía, he venido para compartir soledades, deseos y alegrías, he venido para amar y ser amada, he venido para que me conozcas y conocerte, para llenar la noche de sensaciones y pasiones, he venido dispuesta a todo con tal de tenerte y que me tengas. 

Y al igual que hoy he venido, aquí te digo que donde haga falta que vaya te acompañaré. Puedo ser una pobre valiente, o una loca feliz, pero tan solo quisiera perseguir las lágrimas que te caen por las mejillas y secarlas con mis besos, perseguir las palabras nunca pronunciadas que se pierden en tu garganta y acompañarlas con un te quiero, quisiera perseguir todas tus miradas, y fundirlas con las mías en el firmamento. 

Y valiente en mi locura no me importa ir donde nadie ha estado, iniciar el camino mas difícil, vivir en un mundo alocado y vivirlo, sentirlo,  hasta que quedemos exhaustos. 
El mundo se pasa la vida pensando en la vida que hay después de la muerte y se olvida de vivir la vida mientras los días van pasando. Y yo quiero vivirlos alegre e intensamente, cogida de tu mano. 

Lo que quiero decirte amor; ¡vive, siente, ama!,  y a poder ser, vívela siempre a mi lado.
Te amo."

Margot_MooN®


martes, 11 de mayo de 2010

Actualización (en parte ...)

Con el blog me está pasando algo parecido a lo que te suele pasar con un viejo amigo al que no ves. Ese amigo en el que siempre piensas y que te dices cada día “de hoy no paso y le llamo” y van pasando los días, las semanas y los meses y sigues sin llamar, pero con la idea en la cabeza, y al final, cuando te decides, pues te da un cortazo que lo flipas y piensas “bufff, después de tanto tiempo me da corte y todo. Pues eso mismo me pasa a mi con el blog.
Y por pereza y porque hoy en día mi vida es muy diferente a la de hace algunos meses atrás pues he ido dejando que el tiempo pasase, y no por falta de ganas de escribir (bueno, a veces sí) o por falta de ideas…qué coño, en realidad esta es una de las principales razones de tener abandonado el blog, porque ni puta idea de que hablar que sea interesante al menos para mi, que hablar por hablar es tontería.
Y no será que no han pasado cosas este tiempo, joder, si hasta la televisión ha tenido uno de sus mejores años, así a bote pronto escribiría sobre esto:


- Mujeres hombres y viceversa o el retorno de Telecinco a sus orígenes, de donde nunca tuvo que haber salido. Tanto chonersimo, zorrilismo, músculos y silicona me apasiona.

- Gran Hermano, con su última edición más trepidante, midget siempre vestida de lycras de por medio e hijoputismo a raudales, o la nueva palabra de moda (jajaja, me parto !!!).

- Granjero busca esposa (qué mal hace la televisión una noche que no tienes sueño y no sabes en que perder (más bien matar) el tiempo, o una tanda de frikis tarados, algunos con pinta de ser, potencialemente, muy peligrosos (el corrector Word la ha vuelto a hacer, me ha corregido frikis por friáis)

Del cine ya no sé tanto porque hace meses que no lo piso.

Ah sí !, también es que estoy viviendo una vida virtual en facebook con miles de test absurdos, galletitas de la suerte, sus miles de clubs de fans y personas de las que no sabía nada hacía decenios y un poco más y casi milenios.

El corrector del Word me ha corregido facebook por Factbook, tengo que investigar (o sea, consultar en Google) que cojona es un Factbook.

En fin, que a ver si me pongo un poco en forma, a mi y al blog y nos dejamos de tanta gilipollez, coño ya.

Besitooooosssss.


Margot_MooN

lunes, 1 de marzo de 2010

¿POR QUÉ LAS MUJERES SOMOS BRUJAS?


¿POR QUÉ LAS MUJERES SOMOS BRUJAS?

- Porque llegamos a fin de mes haciendo magia con el dinero.
- Porque lanzamos conjuros varios contra la subida de precios.

- Porque estamos al mismo tiempo en varios lugares: lavando ropa, planchando, sirviendo la cena y haciendo tarea escolar.

- Porque somos capaces de convertir en culebra con la mirada a aquella rubia que le sonrió a nuestro novio o marido.

- Porque podemos preparar toda clase de pociones mágicas para curar cualquier herida del cuerpo o del alma.

- Porque podemos volar hacia el lugar donde nos necesitan.

- Porque podemos sobrevivir a pesar de las hogueras que la vida nos presenta a diario.

- Porque podemos enfrentar a más de un inquisidor defendiendo nuestros justos ideales.

- Porque hablamos con las plantas para hacerlas crecer en un cálido ambiente de cariño.


- Porque nos comunicamos con los animales hablando en el idioma del amor, hacia todo ser viviente.

- Porque hacemos desaparecer la tristeza con el pase mágico de la sonrisa.

- Porque presentimos cuando algún afecto necesita de nuestro consuelo o nuestra presencia.


- Porque practicamos la telepatía a diario, adivinando los pensamientos de aquellos a quienes amamos sin necesitar de palabras para traducirlos.

- Porque tenemos la capacidad innata de hechizar a aquel hombre especial.

- Porque somos varias personas en un solo cuerpo: hija, hermana, esposa, madre.

- Porque poseemos el don de adelantarnos a los acontecimientos sólo por intuición.

- Porque vemos el futuro proyectado en nuestros sueños.

- Porque logramos llegar a metas muchas veces inalcanzables para otros, sólo con el deseo.

- Porque somos maestras en el arte de la alquimia al recuperarnos de un fracaso.

- Porque creamos la fantasía en la imaginación de un niño.

- Porque mágicamente somos ambiguas a la vista, suaves como la seda pero con el interior del diamante.

- Y porque con el don de la fascinación conseguimos más logros...

Si al final va resultar que sí , que algo de bruja tenemos todas...

(Texto: sacado de internet . Autor desconocido)


Colección de broches brujita de diversos colores, realizadas en fieltro, con adornos de abalorios, lentejuelas e hilo metalizado.

Quería agradeceros a todos vuestras visitas en estos días de ausencia y vuestros comentarios que tanto me gustan leer. Ahora, como bien me recomendáis muchos de vosotros, toca ponerme las pilas. De momento os dejo estas brujitas. Todas ellas han aterrizado ya las escobas en sus correspondientes solapas.

lunes, 22 de febrero de 2010

Eѕcrιвιendo мιѕ dιvagacιoneѕ ...™




Alce

Sì, tenéis razón, hace ya demasiado tiempo que no me pasaba por aquí. Ya sabéis: que si el trabajo , que si los niños, que si las intransferibles demandas de la vida cotidiana y otras vicisitudes… En fin, ese día a día que generalmente no nos permite salirnos de su rutina y con el que terminamos fundiéndonos hasta casi perder nuestra identidad.
Pero hoy he conseguido escaparme por un momento de los límites de mi realidad habitual, a ver si consigo removerme dentro de mi caparazón y dejar de sentirme anquilosada durante unos minutos… ¡algo es algo, supongo!.


tortuga

Si, anquilosada y de piel dura y mirada severa, cual tortuga centenaria que poco espera ya y que siente que ha vivido demasiados momentos que no son dignos ni de ser contados, ni mucho menos recordados. ¿Os parece que exagero?…

Avestruz

Vale, no me miréis así, ya me conocéis, me desahogo llevando mis sensaciones hasta los extremos, allí dónde ya no me queda más remedio que pararme en seco y ya luego retroceder hasta el centro para volver a comenzar.

Gato

Sì, sì, muchas veces me habéis dicho que así no llego a ningún lado, que no aprendo, que no queda nada tras tanto devaneo neuronal.. y sé que tenéis razón, pero ¿qué puedo hacer?.
Pues si, no me queda otra que seguir siendo como soy, porque me encanta ser como soy, y a quien no, pues de media vuelta y siga su camino.... Eso si, os prometo que intentaré mantenerme a flote mientras me quede algo de cordura. Y que, de vez en cuando, cuando ésta cierre por vacaciones necesarias, me zambulliré en mi interior a ver qué encuentro, miedo me da !!! jajaja ....

Nutria

Sì, entonces escribiré algo, que nunca sabe una por dónde puede llegarle la inspiración.
De momento, aquí os dejo mi saludito.
Para que veáis que no me olvido de vosotr@s !!!


Margot_MooN



lunes, 25 de enero de 2010

мujer ѕolтera con ѕujeтador rojo вυѕca (υn нoмenaje a eѕтupιdez general pero la de ғaceвooĸ en parтιcular) ™



Estoy en Facebook, como sabréis o habréis podido observar. No pensaba hacerme de FB; de hecho, me reía bastante de la gente que tenía, más que nada porque es lo típico que tiene la gente que sólo tienen cuentas en Hotmail. Y también porque primero conocí Tuenti, que me pareció totalmente cutre además de idiota, que tiene mérito,(aunque he de ser sincera y decir que sigo teniendo mi cuenta del Tuenti ...)

Pero al final sí me hice de FB después de ver su uso simpático, inteligente y lúdico, jajajaja !!!

En fin.

He estado ya bastante tiempo en FB, y Granja de los Cojones y fascistas aparte, he ido a mi bola y he conseguido evitar lo más feisbukiano chorras, aka "encefalograma-hotmail", hasta el momento, (bueno, he tenido una mascota y he enviado varios “regalitos” ahora me mola el tema de las preguntas, como puedes putear a alguien con una simple respuesta, jajaja). Digo que hasta el momento porque hay una gilipollez ahora mismo que nos sigue y persigue y ya cansa y ya no me aguanto de comentarlo, aunque las redacciones siguen sin corregir.

La chorrada es ésta: a las tías, otras tías bien intencionadas nos mandan este mensajito, la última vez en tres idiomas, así que pongo esa versión por la cosa educativa. Lo pongo en rosa, con el esfuerzo que eso supone buscando el hex value porque las mujeres somos de color rosa, a que sí, amiguitas? ♥ Mis comentarios, en blanco. No he corregido el inglés porque queda mejor así. :)

ENGLISH: Some fun is going on...........Just write the color of your bra in your status, just the color, nothing else, and send this on to only girls, no men.....It will be neat to see if this will spread the wings of cancer awareness. It will be fun to see how long it takes before the men will wonder why all the girls have a color in their status (yeah I'm sure the fucking world will stop until the fucking chimps figure it out ntj)! .... ha ha. someone (stupid) sent this to me....... figured I'd give it a try! can't hurt! lol. ;-)
**If you don't wear one
(I love that bit!), just think of a pretty (because cancer is pretty) color that you would like to wear and enter that in the status.
Please forward to as many people
(but not men: men are not people) as you can. Thanks!!

CATALÀ: Estem jugant a un joc, tontu
(i tant i tant) xo divertit... poseu el nom del color (oju!
No el color: el nom del color, que és diferent) del vostre sostenidor al teu mur.. només el nom , res més... (on es posa el k et passa pel cap) i copia i envia aket email a totes les teves amigues NOMES DONES, veiem fins on arriba... fins on ho podem transmetre i expandir el joc, i conscienciar a la gent sobre el càncer de mama, mentre deixem k els homes es preguntin pk tenim un color al nostre "status" Divertim-nos una mica!!!

Tothom s'hi ha d'unir!!! creem una epidèmia!!!
(una què??!!)

CASTELLANO: Estamos jugando a un juego, tonto
(no hace falta que lo jures) pero divertido... poned el nombre del color de vuestro sujetador en tu muro, solo el nombre, nada mas (donde pone estado/que te pasa por la cabeza (en principio parece fuerte que tengan que dar tantas explicaciones, pero pensad que es para mujeres, que no entendemos instrucciones, y además mujeres que usan facebook, así que realmente no está de más. Yo incluso añadiría: "...usando las teclas del teclado, que es el cacharro con letras que son como botones que se pueden apretar, siempre hacia abajo") envía este email a todas tus amigas y veremos hasta donde llega (eso digo yo: "hasta dónde?!!") ... hasta donde lo podemos transmitir y expandir el juego (no sé cuál puede ser el siguiente paso, pero se me ocurre que BRAGAS, y de allí si no vas directamente a SM ya no sé), y concienciar a la gente sobre el cancer de mama mientras dejamos que los hombres se pregunten porque tenemos un color en nuestro estatus. Vamos a divertirnos un poco. Creemos una epidemia! :D



Veamos. Preguntas:
  1. Debería poner estas preguntas en formspring, o ya ha pasado de moda? :P
  2. Cuál es la relación entre poner el color del sujetador y el cáncer de mama? Soy espesa y no lo pillo.
  3. Cómo que dejemos que los hombres se pregunten por qué...? Los hombres que se precien ni se lo preguntarán, salvo que tú, mujer rosa, les piques. No es eso de lo que se trata?
  4. Esto de verdad va de cáncer de mama, o es simplemente la enésima gilipollez en la historia interminable de la pseudo-provocación pseudo-erótica? Huy, mírame, llevo un sujetador con tetas debajo y a lo mejor las puedes tocar aunque lo más seguro es que noo-oo ♫ pero ya te gustaríí-aaa ♫.
El juego tan tan divertido va a así, me imagino: hombres lentos, peludos y neandertales a lo largo de varias semanas ven que sus contactos femeninos han puesto un color en su status. No le dan ninguna importancia, que es lo suyo. Pasan varias semanas más y no pasa nada. Las mujeres se ríen en entre ellas mucho y se lo pasan pipa poniendo los nombres de los colores. Alguna más atrevida incluso llega a poner el nombre de un color que no lleva. Todas se ríen mucho más pensando en la cara de los neandertales cuando descubran el truco. Ja ja! Qué bueno!

Las generaciones se suceden y los hombres peludos siguen sin preguntarse nada. Ven partidos de fútbol y porno como si nada. Algunas mujeres cambian el nombre del color del sujetador. Alguna incluso se cambia de sujetador. El Barça gana la liga, circulan por internet unos vídeos zoofílicos de la última ganadora de GH, pero los peludos siguen sin preguntarse nada. Las mujeres empiezan a inquietarse pero van a la peluquería y se les pasa un par de años.

(pausa para 3ª guerra mundial, consagración de Pinci López como autora más vendida del universo*, y el descubrimiento de que el calentamiento global realmente era calentamiento Modal = cortocircuitamiento de los cerebros españoles al intentar entender los usos y disfrutes de can, must, should, ought to, etc)

FINALMENTE una mujer decide chinchar a uno de los hombres con eso de los colores en el status, es decir, allí dónde pone "WTF's on your mind?". Resumiendo mucho, costó, porque ya sabéis que LOS HOMBRES NO DISTINGUEN COLORES IGUALMENTE. Ja ja ja! Qué bueno!! Qué bien lo pasamos todas! Por eso tardaron tanto!! XD

Así que, enterado uno de que la cosa no iba de colores sino de sujetadores, los gruñidos no tardaron en sucederse alrededor del globo mundial, en todos los idiomas, los hombres, como despertándondose de un letargo empezaban a pronunciar: "sujetador?" "bra?", "soutien-gorge?", "sostenidor?", "Sujetentetten?", etc, etc, y por fin lo pillaron: "Va de TETAAAAAAAAS!!!!!" exclamaron todos al unísono.

Y en ese momento, las mujeres, que no cabían en sí de gozo, gritaron: "CÁNCER DE MAMAAAAAA!!!!" y se caían al suelo o se sujetaban las unas a las otras de la risa que les dio.

Y así fue cómo la concienzación sobre uno de los muchos cánceres que existen y nos puede dar a cualquiera de nosotr@s levantó el vuelo y se propagó por todo el planeta, gracias a Facebook.

Chicas, qué bien nos lo pasamos verdad?

Qué divertido, qué divertido!!! :D
* Sus libros por desgracia no

POSTED BY 

Pιja y con eѕтιlo нaѕтa deѕpuéѕ de la мueeeerrrтe !!!™

-->
Los menores de 14 y personas depresivas que dejen de leer, que hoy el tema está durillo…
Me he levantado con las neuronas torcidas y convencidas de que este mundo es como una jaula de ratones esperando a que se experimente con ellos. Nos pasan cosas de todo tipo y antes o después vamos cayendo. Unos por enfermedad, otros porque ya era hora, otros por accidente, otros asesinados… ¿Es chungo mi pensamiento del día, no? ¡Lo sé! ¡Pero ahí está, martirizándome! Tengo hoy en la cabeza la obsesión de que esta vida es como muy “Matrix”… y no creáis que acaba de gustarme.
Y con todo lo que he pensado, he concluído que hoy vamos a hablar de cómo uno se puede ir al otro barrio instyle. ¡Soy una alegrías!:
1- A lo Michael Jackson: ¿Por qué? Porque su ataud costó 25 millones de dolares. ¿Cuánto? ¡¡Lo que oyes!! Era de bronce pulido a mano con algunas aplicaciones de oro de 14 kilates y con interior de terciopelo azul. Él mismo lo encargó antes de morir. A mí me parece un poco demasiado brillo, pero claro… estas cosas son muy personales:

Ataud de Michael Jackson

Qué fuerte, ¿no? Será muy cómodo y lujoso, pero para que engañarnos…
2- A lo pija hasta la muerte. Que si a ti te van las cosas de marca, y estuviste ahorrando toda tu vida para comprarte un 2.55, no te vas a meter en cualquier lado sólo porque estés muerta. ¡¡¡Por favor!!!! Así que mientras Chanel no diseñe su ataud 2.55, puedes ir metiéndote en uno de los de Antonio Miro. ¡Muy bien Antonio! ¡Hay que diversificar!

Ataud de Antonio Miro
3- También te puedes ir en plan cuidando los detalles, en tu ataud personalizado. El mío, sin duda, sería el ataud caja de bombones rosa. ¡Pero esto, vuelve a ser muy personal!:
Ataudes personalizados
4- A lo geek con ganas de amargarle el día a los que se pasean por el cementerio: Este sistema es compatible con lo demás, porque no se centra en el ataud sino en la lápida. Se trata de una lápida digital en la que puedes poner videos tuyos, fotos, mensajes. En plan buen rollo, puedes dejar el clásico video con mirada fija a la cámara, diciendo: “pienso vigilarte las 24 horas del día!”
Lapida digital
¡Sin más! ¡Esto era un poco lo que hoy tenía dentro! Me faltaba un poco de pus… del resto tenía de todo :D…
Hoy no hace falta que me comentéis cuál os gusta más, ni que opinión tenéis sobre muerte, reencarnaciones, resurrecciones y demás. Lo que hoy me interesa es: ¿de verdad queréis que os metan bajo tierra a descansar en paz? Yo sólo de pensarlo me pongo mala, y desde ya dejo de descansar. ¡Que me quemen! Y que me hagan el favor… que nadie vaya a gastarse mi herencia en comprar una caja para luego quemarla. Algo limpio y sin pinta de palet me vale. Eso sí… ¡se sobreentiende que agradecería que se eliminen los letreros tipo “Casa Tarradellas”, si los hubiera!
¡Ah! Todo esto os lo he contado super mona y de riguros negro, de Badgley Mischka:

Badgley Mischka

(Recopilación de la red)

domingo, 24 de enero de 2010

La cabra, la cabraaa ™

Vale, sí, lo reconozco, ESTOY COMO UNA CABRA ....
Todo el mundo lo dice, eso sí (con todo el amor y el cariño del mundo .... jajaja). Hasta yo misma me lo repito de continuo. Y me gustaría saber que tiene el mundo en general contra las cabras. 
Quisiera dejar claro que si yo fuera una cabra, me molestaría mucho que me comparasen conmigo. No está demostrado que las cabras estén tan mal como yo. De la cabeza, digo. 
Las cabras son unos seres pacíficos que se dedican a sus labores normales. Estas consisten, básicamente, en ir arrancando hierbajos con los dientes y rumiarlos con gesto grave y parsimonioso, sacando de vez en cuando la lengua para recolocar alguna briznilla que intente escaparse por las comisuras. Tienen unos ojos serenos que saben donde han de mirar para encontrar el mejor bocado y van en paz detrás de sus pastores o de los cencerros sin preocuparse por asuntos que no les incumben. Allá cada cual con sus abstracciones, que ellas viven tan ricamente. 
Que envidia me dan las cabras..! 
Bueno, todas no. Recuerdo que por la casa de mis padres pasaba de vez en cuando un gitano con su cabra y una escalerita de tres peldaños por la que el pobre animal tenía que subir y bajar al compás de una música que toca su dueño con más empeño que fortuna. La pobre debía estar hasta los mismísimos cuernos de tanto hacer piruetas por la misma escalera una y otra vez. Si estaba en casa y oía la música, cogía algo de fruta y pan y se lo llevaba. Debía estar muerta de hambre porque un día casi se me come la mano. 
Creo que he decidido que no me importa estar o ser como una cabra, siempre que no sea la del gitano.... 


Margot_MooN

sábado, 23 de enero de 2010

мιl вaтallaѕ, υn мoмenтo de reғleхιón y υna мadre con мυcнo aмor ....™




Consejo para padres primerizos o, mejor aún, para aquellos que ahora estén pensando o planeando estrenarse como padres: repasad vuestros conocimientos de zoología, (NO es coña … )
No cometáis el error de tener hijos sin haberos familiarizado con el mundo animal. Y me refiero a todos los animales, empezando por los domésticos y todos aquellos que viven en granjas,(sigue sin ser de coña ..)
Necesitaréis conocer sus hábitos, su entorno natural, sus alimentos favoritos, su carácter, si son traviesos o tranquilos, si agreden por naturaleza o sólo cuando se sienten amenazados, su utilidad, el nombre de su pareja o el de sus hijos, en el caso de que fuera diferente. Y lo más importante de todo: el ruido que emiten. Debéis saber cuál es ese sonido, y ser capaces de reproducirlo con fidelidad, recordad que seréis Juzgados por vuestros hijos .... son muy intransigentes .... jajaja ....
Pero no creáis que os bastará con vacas, caballos, gallinas y cerdos (¡ay, los cerdos!, nunca un adulto se imagina antes de tener hijos el tiempo que va a dedicar a imitar, dibujar o cantar canciones sobre cerdos). No, ni muchísimo menos. Conocer los bichos domésticos es imprescindible pero insuficiente, porque existe una variedad enorme de animales salvajes y fieras con los que también hay que familiarizarse.
Lo ideal sería un safari, una visita al zoo o un documental, ya que es fundamental verlos en acción para ser capaz luego de imitar, por ejemplo, a un gorila o a una serpiente pitón. Y, naturalmente, también tendréis que saber dibujarlos con un mínimo de destreza para que la jirafa no se os convierta en un perro narigudo con el cuello un poco largo, o un caballo es una especie de burro y gato sin bigotes ...
Porque os aseguro, que en cuanto tienes una familia numerosa, tu casa se convierte en un zoo, eso en la parte tranquila del día, y en una selva salvaje, repleta de peligros el día que no hay castigos ni gritos que ponga “derechos” a tus hijos, vamos que ni se inmutan !!....
Hagamos un ejercicio de honestidad, dejemos a un lado por un segundo hipocresías y apariencias y, con la mano en el corazón, reconozcamos una verdad como un templo: no hay padre o madre que no haya/hayamos deseado en alguna ocasión perder de vista a los hijos.
Y si me apuras, incluso salir corriendo en momentos de especial desesperación. Sin duda se trata de un impulso irracional, cuyo origen está ligado, probablemente, al instinto de supervivencia en determinados momentos de crisis y que no te llevará a ninguna parte ni te hará abandonar a tus hijos; al fin y al cabo, como mamíferos que somos, el instinto de protección a la cría es casi más poderoso que el propio instinto de supervivencia, y esto es algo que los científicos han demostrado y ante todo quiero MATIZAR que me refiero a “verdaderas madres” capaces de cuidar, educar y ante todo amar a sus hijos, ya que desgraciadamente hay muchas madres, que han tenido hijos, por tener, por querer “agarrar algo a alguien”, por que sí, porque cuántos más hijos mejor, más buena madre soy, y luego pasa lo que pasa, que esos niños, son maltratos o abandonados por sus madres, pero ese es otro tema que tocaré otro día, sólo decir que cuando se es MADRE, nunca abandona a sus hijos, ni maltrata, ni siembra la semilla del odio, la envidia o el rencor ….
Aunque fuera por un rato. este sentimiento (acompañado en ocasiones, de una ligera sensación de culpa) aparece, por ejemplo, cuando sigues discutiendo con tu hija mayor para que termine de hacer los deberes de una vez, intentando que deje de contestarte y sin rechistar, momento de distracción que el mediano aprovecha sigilosamente para encaramarse a un taburete, abrir el frigorífico y hacerse con la gelatina de fresa que casualmente estaba detrás de una docena de huevos; ¡ni un huevo entero ha quedado, todos hechos añicos en el suelo!.
Y encima sonríe triunfante con su gelatina en la mano, que parece que hasta esté orgulloso de la que ha organizado. Justo en ese momento oyes a la mediana, que ya ha ido por cuarta vez al baño en lo que empezaba su primer ejercicio, y claro, sigue por ese primero (puffff, menos mal que hoy sólo tiene tres ejercicios y podremos terminar antes de la cena … )
Y claro, como no, la pequeña que ha oído como le gritaba a su hermano mayor, le mira triunfante porque ella es la única que no ha tenido reproches hoy, hasta que claro, su hermano le hace callar y ella le responde más alto y por los gritos que dan, se diría que se están matando. «¡Que ha sido ella la que ha empezado, que se ha reído de mi …!», te cuenta con todo lujo de detalles tu hijo, que es capaz de cualquier cosa con tal de no terminar los deberes.
Dejas la fregona y la bayeta que acabas de agarrar y corres a hablar con la pequeña para que deje en paz a su hermano, y por el pasillo te da tiempo de pensar: «con lo bien que estaría yo en Escocia !!.(Digo Escocia, por que es un lugar al que siempre quise viajar, y pienso hacerlo …. Jajaja)
¡Quién me mandaría a mí meterme en este lío!».

Y si en ese momento apareciera el padre de las criaturas, que encima hoy avisó que llegaba
más tarde del trabajo —y que parece, al ver la situación de casa, que viene de viaje de negocios
y está más contento que si se fuera de vacaciones al Caribe (de la que se ha librado …. !!!) — .Aunque sólo fuera una noche, hay momentos en que necesitas poner tierra de por medio aunque sea unos pocos metros.
Presentar la "dimisión", siquiera por unos días, por unas horas basta, para luego seguir queriéndolos más, disfrutando de sus trastadas, (aunque en su momento te vuelvan loca, te descolquen la quijada desde tal ángulo que sólo con verte saben que deben desaparecer todo ser viviente que esté desde algún ángulo de mi mira …), para arroparlos a la hora de acostarse y sentir ese beso y ese achuchón que te dan antes de meterse en sus camas, ese cariño, ese amor que te transmiten, que es realmente lo que te llena de felicidad, su propia felicidad y lo que te da fuerzas cada día, para decir, quiero a mis hijos y jamás renunciaré a ellos, aunque a veces, piense ….. Arrrrrrgggggg, que se pare el mundoooooo que yo me baaaaaajo !!! Os quiero, tesoros míos ....
Dedicado a mis cuatro TESOROS.
Besos dulces,mis niños, Paula, Miguel, Vanessa y Paloma ...

Margot_MooN


Reѕolucιón recoмendada para la perғecтa vιѕualιzacιón del вlog:
1920X1200

✿ Un dιa ѕιn тι ... ✿

✿ Un dιa ѕιn тι ... ✿


La ViDa es un GrAn SueÑo, AúNqUe algunas
veces parezca que se convierte
en una pesadilla, puedes despertar
y comenzar a soñar De nuevo.


*no*significa*que * todo sEA*PeRfeCto,*
quiere*decir *que *has*decidido * ver*más*
*allá *de las *imperfecciones!!

☜ Una Sonrisa ☞



Sé siempre TÚ MISM@ en todo
Valora las PEQUEÑAS COSAS DE LA VIDA
DI a alguien, al menos, una vez al día
Pon TU CORAZÓN en TODO lo que hagas
Soluciona los malos rollos con UNA BUENA CARCAJADA
Que la primera palabra de tu diccionario sea AMOR
Escucha a los demás y serás...
UNA GRAN AMIGA MÍRATE AL ESPEJO y repite:
¡Y jamás te rindas! TRAS UNA TORMENTA SIEMPRE SALE EL SOL
Levántate cada mañana con UNA SONRISA.
¡Brillarás!